Islandia

Maria Kiesner od lat konsekwentnie podejmuje w swojej twórczości temat modernistycznych struktur, a także architektury peryferyjnej i użytkowej. Jej malarstwo balansuje na granicy realizmu i abstrakcji, osłabiając dosłowność przekazu obrazu na rzecz nastroju: wyciszenia, harmonii oraz subtelnie obecnego wrażenia opuszczenia, które przenika przedstawiane przestrzenie. Obrazy Kiesner powstają jako rezultat wyboru i porządkowania zapamiętanych wrażeń: spośród wielu możliwych ujęć jednego miejsca pozostaje jedno, ukształtowane przez pamięć czy osobiste doświadczenie.

Cykl obrazów poświęcony architekturze Islandii jest osobistą opowieścią artystki z podróży. Szczególne wrażenie wywarło na niej współistnienie architektury i przyrody - jej dzikości, nieprzewidywalności i potęgi. Ślady nagłych zdarzeń, takich jak erupcje wulkaniczne, które zmuszały mieszkańców do opuszczania domów z dnia na dzień, pozostawiły w krajobrazie opustoszałe budynki stojące na czarnych, zastygłych polach lawy i surowych, wulkanicznych pustkowiach. W pamięci artystki zapisała się także niezwykła atmosfera islandzkiego krajobrazu - jego tajemniczość, melancholia i niemal filmowa aura światła oraz roślinności. Przywołując słowa Stefana Parucha, towarzysza podróży artystki - “(...) Maria Kiesner wybrała się w podróż. Przyglądała się pejzażowi, który wszedł już do zbiorowej wyobraźni turystów z całego świata. Tych którzy go widzieli oszołomił, dla tych którzy nie mieli okazji go zobaczyć jest źródłem tęsknoty za czymś spektakularnym. Malarka przefiltrowała doświadczenie bycia na dalekiej atlantyckiej wyspie przez własną praktykę.”

Prezentowana architektura współgra z naturą, nie rywalizując z nią, lecz wpisując się w atmosferę ciszy, spowolnienia i melancholii. Na obrazach pojawia się również zjawisko chmur stratosferycznych, nazywanymi perłowymi obłokami, rzadkich i efemerycznych, oddanych w subtelny, rozproszony sposób, który potęguje wrażenie zawieszenia i nierealności przestrzeni. Miękkie przejścia tonalne, oszczędna gama barwna oraz uproszczone formy sprawiają, że struktury balansują pomiędzy obecnością a zanikiem, nie dominując nad przestrzenią, lecz próbując się w niej osadzić, jakby negocjując swoje istnienie z otoczeniem. Architektura nie jest więc tematem samym w sobie, lecz staje się narzędziem opowieści o pamięci miejsca i o kruchości wobec sił natury. Obrazy z cyklu Islandia ukazują zarazem moment zawieszenia - stan cichej równowagi, w którym przestrzeń, światło i forma współistnieją, tworząc kontemplacyjny, wyciszony obraz wyspy.